Wszystko o kinie i technologii 3D

Wprowadzenie

Futurystyczny helikopter szybujący tuż nad głowami i olbrzymie roboty bojowe wyskakujące z ekranu tak realistyczne, że chciałoby się ich dotknąć - albo wstać i uciec z kina. Osoby oglądające po raz pierwszy współczesny film science fiction Avatar, lub nowoczesną grę komputerową 3D na początku przeżyją zdumienie.

Gdyby sprawy rozwinęły się zgodnie z życzeniami przemysłu filmowego, to potężne potwory wkrótce kroczyłyby przez każdy salon. Jak to możliwe, że dwuwymiarowy ekran generuje trójwymiarowy obraz? Postaramy się wyjaśnić jak działają technologie stosowane w filmach i grach 3D.

Widzenie w trójwymiarze

Dzięki parze oczu człowiek widzi obiekt pod odrobinę różnymi kątami, a mózg łączy ze sobą oba obrazy w jeden i na podstawie różnic perspektywy określa wielkość i odległość obiektu. W ten sposób powstaje przestrzenny obraz obiektu z poprawnymi proporcjami. Na podstawie wcześniejszych doświadczeń również ludzie niewidzący na jedno oko mogą oszacować wielkość większości obiektów.

Aby otrzymać wrażenie trójwymiarowości, oczy widza tak samo jak w rzeczywistości muszą widzieć dwa różne obrazy - jego mózg łączy je w obraz trójwymiarowy.

Wrażenie trójwymiarowości powstaje, jeśli obraz docierający do lewego oka nieco różni się od tego, które widzi prawe oko. Na przykład - lewe oko widzi tylko przód pudełka po lewej stronie, a prawe dostrzega również jego bok . Mózg, mając do dyspozycji informacje pochodzące z obu oczu, konstruuje przestrzenny obraz z realistycznym wrażeniem głębi. Aby go oszukać, wystarczy do obu oczu dostarczyć obrazy nieco przesunięte względem siebie - tak właśnie działa kino 3D.

Pierwsze filmy 3D trafiły do kin w latach pięćdziesiątych i były reakcją na pojawienie się mocnego konkurenta w postaci telewizji. Aby przyciągnąć widzów z sofy z powrotem do sal kinowych, przemysł filmowy musiał sięgnąć po środki, których nie mógł wówczas zaoferować żaden telewizor: kolor, szeroki format, dźwięk wielokanałowy i właśnie 3D.